39. Birdən birə ağlıma ibtidai sinifdə oxuyarkən atamın ilk dəfə ürək əməliyyatı keçirəcəyini öyrəndiyim an ağlıma gəldi. Məktəbin həyətində sinif yoldaşlarımla sırada durub, sinifə keçməyi gözləyərkən, içimdə yaşadığım, amma heç kimə büruzə vermədiyim o qorxu... Sözlərlə ifadə edə bilməyəcəyim hisslər yaşayırdım. Bir yanım "o həyətdən qaçmalısan, atanın yanına getməlisən." deyərkən, digər yandan isə ağlım anamın məni evdən yola salarkən dediklərində idi. O kiçik beynim proseslərin böyüklüyünü qiymətləndirə bilmirdi və mən atamın ölə biləcəyinə o gün özümü o qədər inandırmışdım ki, ondan sonra ölüm mənə heç bir şey kimi gəldi. indi atam yaşayır, yaxşı ki də mənimlədir, amma deyəsən onu beynimin bir bucağında elə həmin gün mən öldürdüm. Və bu acı həqiqəti az öncə anladım, hansı ki, o vaxtdan bəri mənə rahatlıq verməyib. Onu bir gün doğurdan da itirsəm, nə hiss edəcəyəm, heç bilmirəm. Bəlkə heç nə, bəlkə rahatlama, bəlkə də əzab?!

p.s. Atamı yetəri qədər çox istəyirəm.